yvonne.jpg

 

 

Wie is Yvonne?

 

Ik ben Yvonne Vorstenbosch. Samen met mijn vriend Eric en kat Moortje woon ik in een rustige buurt in Breda. Naast mijn werk, waarin ik het erg naar mijn zin heb, is er een andere passie waar ik veel energie van krijg en dat is pottenbakken. In het atelier aan huis maak ik diverse keramische werkstukken, maar vooral urnen van klei. Ik heb lessen gevolgd bij Patrick Horward, Nel Vredenburg, Jolanda van de Grint, Judith Bloedjes bij SBB Gouda / Nederlandse Keramiekopleiding en Leach Pottery. Je kan mijn urnen ook bij Pleïade in Tilburg kopen. 

 

Waarom urnen zal je denken?

Ons leven en dat van dierbaren om ons heen is eindig. Daarom is het verstandig om er zorgvuldig en met respect mee om te gaan. Zelf heb ik aan den lijve ondervonden hoe belangrijk het is om na een groot verlies, ook een goed rouwproces door te maken. Het zelf maken of het met zorg uitzoeken van een mooie urn kan daarbij helpen. Ik begeleid je graag door er met volle aandacht voor jou te zijn. Stilstaan bij gevoelens van verdriet, machteloosheid, gemis en wat er nog meer bij kan komen kijken, als jij dat wilt. Samen tot een mooi eindresultaat te komen, in de vorm van een urn of ander voorwerp waarbij gevoel de belangrijkste rol speelt, is in mijn ogen het hoogst haalbare.

 

Onlangs kreeg ik van iemand onderstaande woorden die het gevoel in mijn ogen mooi weergeeft:

 

'Zorgvuldig leven' brengt dat respect zelf op en geeft mensen zelf de leidsels in handen, via de draaischijf waarop zij de klei vormen tot urn. Hierin schuilt een grote waarde en wel deze: De ziekte, de ouderdom, het ongeluk; zij alle zijn dingen die ons overkomen, waar we geen weerwoord op hebben. Zo ook de laatste verschrikking: de Dood zelf. Er is ons iets uit handen genomen. 'Zorgvuldig leven' geeft ons iets in handen terug. Datgene waar we nog jaren tegenaan gaan lijken, als ook onze kinderen: de urn, is ineens door onszelf vervaardigd. Onze handen hebben vorm mogen geven, voor de laatste maal. We hebben onze vingers diep in de draaiende klei gevoeld, het water sijpelde door onze vingers, als tranen sijpelden door ons 'groot houden', door onze maskers die de buitenwereld vertelden dat het wel goed gaat, dat we langzaam de draad weer oppakken want (oh heerlijk cliché): we moeten door. Onze handen zijn even uit dat gapende gat geklommen en hebben de aarde gevoeld waarin ook wij eens zullen wederkeren. En toen, na het hardingsproces hebben we kleur aangebracht. Kleur en glans. Ingetogen, zoals papa was. Uitbundig, zoals mama genoot van haar bloementuintje.

 

 

 

Neem gerust contact op